سلام علیکم ؛

تهران شهر ارواح و انسانهای است که آشنا هستن ولی از غریبه غریبه تر . تهران شهر شهردار است که دوست دارد رییس جمهور شود . تهران شهر پول و دلار است . تهران شهر بوتیک و بی حجابی است . شهر فتنه و دروغ است . شهر پست و مقام است . شهر شهرت و شهوت است . شهر گناه و معصیت است . شهر مدل و مانکن است . شهر ما غم و غصه است . شهر خون به دل کردن بسیجی هاست...

اینجا تهران است... شما صدای من رو از پایتخت می شنوید...

امروز تهران فرق می کرد ، اینجا تهران است ، اینجا روزنامه تهران امروز نیست بلکه اینجا هنوز امروز است...عقربه ها هنوز در ساعت ۲ بعدازظهر مانده ، کاروان بپاست و همه آماده اند ... همه منتظر حرکت و رسیدن به معراج است . امروز همه به معراج رفتن... امروز تهران حال و هوایی خاصی داشت . عرش خدا شده بود روی بال ملائکه راه می رفتیم و تشیع کردیم شهدا عزیز مان را...

چه باصفا بود امروز...

خدایا امروز چه روزی بود؟

امروز تهران همون شهر پایتخت گناه و معصیت نبود . بلکه امروز شهر ما ، شهر فرشتگان و عشاق شهدا بود . امروز تهران تاریخی بود ، چند سالی بود که فرشتگان توی شهر ما نیومده بودن نمی دونم چرا آمدن چه حکمتی داشت که خود را نشان دادن و ما رو دوباره بیدار کردن و دوباره چند سالی شهر را بیمه کردن ... امروز روز عشق بازی بود... همه عشاقی ها آمده بودن...

ساعت ۱۲ بعد از ظهر بود آمدم  و رفتم نماز خواندم و حرکت کردم به سمت کاروان شهدا خیلی غریب بودم ، یاد حرف شهید آوینی افتادم وقتی شهدا را دیدم با خودم تکرار کردم : عالم محضر شهداست کو محرمی که این حضور را حس کند . من هنوز درک نکردم حضور شهدا رو پس چرا آمدم ؟  با خودم گفتم من که محَرم نیستم پس چرا آمدم ؟ من بازی دادن تا دلم نشکنه... نمی دونم

امروز با صفا بود . امروز اشک ها روان بود از فراق از احساس از عــشـــــق...عشق عشق . امروز استخوان ها شهدا توی یک تابوت بود . استخوان های که پوسیده شده ( نه اون دله منو که پوسیده نه استخوان شهید). امروز شهر ما نورانی بود، امروز مهمان ها داشتیم و خوب پذیرایی کردیم و  جای آب اشک ریختیم پشت سر آنها... امروز همه قلم و جوهر آورده بودن تا بنویسن روی تابوت ها که ما رو شفاعت کن یادت نره... امروز روز گریه بود روز بکاء بود .

امروز تهران ، تهران نبود ...

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می​رود              وان دل که با خود داشتم با دلستانم می​رود

من مانده​ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او            گویی که نیشی دور از او در استخوانم می​رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون               پنهان نمی​ماند که خون بر آستانم می​رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان                 کز عشق آن سرو روان گویی روانم می​رود

او می​رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان         دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می​رود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم           چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می​رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی​بنیاد او                          در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می​رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین               کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می​رود

شب تا سحر می​نغنوم و اندرز کس می​نشنوم       وین ره نه قاصد می​روم کز کف عنانم می​رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل                      وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می​رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من                 گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می​رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن           من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می​رود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی​وفا                  طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می​رود

یازهرا