دلم مینویسد از این...

امروز داشتم خاطرات کودکی خودم را میخواند که هیچ موقع نوشته نشد . هیچ وقت نتونستم خاطرات خودم برای خودم بنویسم . خاطراتی از معصومیت ، صفای وجود ، لجبازی های کودکانه ...

و حالا خاطراتی از سایه میگویم که غیرتی شده و سر دعوا دارد با من که : من فقط باید کنار تو باشم ...

ولی ای کاش امروز من همون کودک 2 ساله بودم و بزرگ نمیشدم . عشق را نمی فهمیدم که هر چی میسوزم ز عشق است...

امروز وقتی میرم بیرون هزار جنگ دارم با خودم . جنگ دارم سر آرمان ها و اصول خودم . جنگ دارم سر نگاه و محبت های که بهم میشه  . عجب روزگاری شده امروز برای من ، که نمی خوام باشم ولی اجبار کردن بمانم ...

اجبار است سر فتح الفتوحی دیگر که نیاز بر سرباز ندارم . بلکه نیاز به حقیقت دارد و قیمت این حقیقت ، محبت است .

اما من...

هزار خرقه عوض کردم ولی دگر برهنه ام . هنوز پیراهنی زیبا برای دلم پیدا نکرده ام .  پیروهن سفید میپوشیدم ولی یادم نبود این سفیدی فقط بازی است و ...! . هنوز به حقیقت این سفیدی پی نرده بودم  ولی دیگر درویش هستم . اما دیگر نیست در این دلم جز غم تو... پس تو بخوان...آمده کن کشکول مرا ...

میگویند داستان 7 شهر عشق ، لیلی و مجنون ، هزار داستان دیگر ولی برای من فقط از خودت بخوان ...

ولی من در شهری گشم شده ام که هیچ دلی نیست بپرسم آدرس خودم را . انگار بارانی از یخ میبارد اینجا ...اینجا همه آمده اند که بمانند ولی هیچ کس نیامده تا برود و جدا شود از این قوم ...

عمریست که ادامه دار شده . با تو پایان است اگر بیای

ادامه دارد ...

پ.ن:قالب وبلاگم رو به عشق آقا عوض کردم و کور بشه هر کسی نمیتونه آقا و مولای منو ببینه.